Bu ilk yıldönümü durumlar da biraz karışık. Aile binasındayız. Eşimin ailesi cenazeye başka şehirr gittiler bu sabah. Kaynım ve görümcem bana emanet edildi. Evini de temiz tutacakmışım. Ay giderken de beni öptü şok oldum. Ölümü hatırladı zaar Her neyse aşağıya yemek yapma sorumluluğu da bana yüklendi. Bebeğim de var. Temziliğe el sürmem ev temiz zaten küçük değiller o kadar toplu dursunlar. Demem o ki pek de uygun bi güne denk gelmedi yıl dönümü. Bebeğimizi bırakıp gidemeyiz hiç bir şartta bırakamam zaten yavrumu kimseye guvenmeyız. Her şeyi de evde kutluyoruz çok sıkıldım. Eşim böyle şeyleri anlık planla arsdan çıkarıyor ya da unutuyor. Yine unutursa söylemiycem. Sonraki günlerde aaaa derse de cevabım değerim bu kadarmış ne zaman beni hatırladın ki demek olacak tribim baştan hazır. O bir şeyler yapsın istiyorum. Sevgililer gününde ben yapmistim her şeyi. Ertesi sabah da doğuma girmiştim. Ablamlar da eşin hiç hediye almıyor dıyor böyle gunleri umursamazsan elin boş kalır dıyor. Ne doğumda bi çiçek bi hediye aldı ne özel günlerde sadece doğum günümde alıyor. Sevgisinden şüphem yok da ille biri dürtecek yoksa aklına gelmiyor surpriz di jestti. Bana aldığı bi tek taş vardı aynısından aynı gün annesine de taktı. O da değerini yitirdi anlayacağınız. Gözüm de değil bir şey almasın tamam ama kuru kuru geçiştirilmek üzüyor insanı. Genciz herkes gezip tozuyor her sacma günü kutluyor biz önemli şeyleri bile geçiştirir gibi kutluyoruz. Büyük ihtimal unutacak. Ya da bi çiçek alacak (sevmediğimi bildiği halde alıp duruyor ) Ne yapayım unutmuş gibi mi yapayım. Ben yapmak istemiyorum elimde 7 aylık bebişkomla zaten her şeye koş yoruluyorum ilgi alâka istiyorum yaaaaa hak etmiyor muyum anlamiyorum ki
1,493,918 soru
24,407,624 cevap
350,661 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın