İlk doğumumun da normal olmasını çok istemiştim nasip olmadı. Çok üzülmüştüm. İkinciye hamile kalınca ümitsizdim aslında çünkü en az 2 yıl olmalı arası diyorlardı. Benimse 1 buçuk yıl olacaktı ama birkaç doktoru aradım sonra bir doktor olabilir dedi ümitlendim. Çok hareketliydim zaten hamileliğim boyunca. Kontrollerime falan gittim. Doğuma yakın ücreti konuştuk anlaştık falan. Çünkü ssvd ücreti pahalı biraz. Sonra sancılarımı bekliyordum ama ilk oğlum bitürlü gelmemişti bu da öyle olur mu acaba diye biraz korkuyordum açıkçası. Çok hevesliydim normal doğuma. Zor olacağını biliyordum ama fıtratımıza bu uygun ve Rabbim bu şekilde yaratmış doğal olan bu dedim. Yoksa sezaryen bana göre çok kolaydı. Neyse.. 39+6da sanırım tam vaktinde geldi elhamdülillah. O gün o kadar yorulmuştum ki anlatamam. Gün boyu dışarıdaydık. Sonra az sancım olıyordu hafif. Acile gittim 3 cm açıklık var doğum başlamış dedi. O acilde yanıma gelen her hemşireye doktora sordum doktoruma gidip yatışımı yapayım mı diye. En son beklemeye karar verdim. Eve geldiğimizde o kadar yorgunluğun üzerine bir de oğlumu banyo yaptırdım. Koştur koştur yemek hazırladım iftara. O gece başladı sancılarım. Uyuyorum. Kasıklarımdan bir ağrı giriyor. Uyku sersemliğiyle bu ne ki diyorum. Çünkü benim karnım sertleşiyor taş gibi sonra hafifliyor falan onu sancı sanmıştım meğer o yalancı sancıymış. Sonra birden ayıldım. Lan dedim bu doğum sancısı. Kasıklardan giriyor. Hemen kalktım dakika tutmaya başladım. 15 dkda bir geliyordu eşimi kaldırdım şaşırdı biraz beklemiyordu. Sonra ciddi olduğumu gördü hemen hazırlandık çantaları alıp hastaneye gittik. Gittiğimde açıklığıma baktılar hemen çok hızlı ilerliyordu elhamdülillah. Ama gittikçe şiddeti artıyordu. Sık sık kontrol ediyorlar falan. Dayanabiliyorum. En son kontrol etti 7 cm olmuş dedi ve bi iğne vurucam açılmanı hızlandırıcak. Biraz sonra büyük tuvalet hissi gelecek beni çağır dedi. İğneyi vurduktan sonra çok şiddetlendi sancılar ve uzadı. Bağırıyorum bitmiyor bu sancı durmuyor :)) artık yerimde duramıyordum en son ama tuvalet hissi falan da yok. Neyse doktor geldi muayene etti çatala götürdü. Sancı gelince ıkın diyor bana ben bağırarak ıkınıyorum ama ne bileyim :) bağırma gücünü ıkınmaya ver nefesini tut dedi. Ben o sürecin biraz uzun olduğunu sanıyordum ama doğru ıkınabilirsen aslında birkaç ıkınmaya doğuyor. Daha ne kadar ıkınıcam diyorum. Sonra doktor az kaldı saçlarını görüyorum bile dedi. O an bütün cesaretimi topladım tüm gücümle ıkındım. Bırakıyordum ki bırakma bırakma geldi dedi doktor son kez ıkındım ve elhamdülillah sesini duydum. Doğdu bebeğim ve 3850 gramdı maşallah. 4 kilo nerdeyse. Bu kadar kilolu olduğunu bilseydim cesaret edebilir miydim bilmiyorum ama elhamdülillah iyiki normal olmuş. Sonra dikiş atarken en az doğum kadar acı vericiydi. Bi daha doğurmayacağım diyordum. Ama şimdi elhamdülillah diyorum olur da Rabbim yine nasip ederse yine normal isterim inşallah :)