Dün doğum günümdü annem ve eşimle kutladım. Ne arayanim oldu nede yazanim. 3 -5 kişi haricinde
Buna biraz üzüldüm. Ama olsun
Burda sizler kutlarsiniz bir nebzede olsa mutlu olurum umuduyla paylaşayım dedim
Annem tuğra kolyesi almış. İlk gördüğümde ağladım. Herkes için bu kadar degersizken annemin 1-1.5 yıl boyunca para biriktirip bana bu kolyeyi alması beni hem sevindirdi hemde masraf ettiği için üzüldüm. Birde bana tuğrası küçük kızım kusura bakma param buna yetti dedi. Buna çok ağladım. Halende yazarken gözyaşı dokmemek için tutuyorum kendimi ...
Hayattaki tek varlığım beni her koşulda seven , yanımda olan, sesimden bile üzgün olduğumu anlayan mutlu etmek için birşeyler yapan canım, kanım, herseyimm.
Bütün annelerin ellerinden öpüyorum. Allah başımızdan eksik etmesin.
Utanıyorum. Anneme maddi olarak yardımcı olamadığım için kendimi sucluyorum. Elimden geldigince birşeyler alıyorum durumum neye yetiyorsa ama yinede bir evlat olarak annemin yaptıklarının(manevi) , aldıklarının yaninda benimkiler bir hiç evet anneler karşılıksız yapıyor ama huzunleniyor insan yinede.
Dün doğum günümü kutlarken yine gözlerim babamı aradı içime attım (öleli 19 yıl oldu).
En güzel günümde kendimi uzmeyi nasıl başarıyorum bilmiyorum
1,514,324 soru
24,695,329 cevap
368,611 kullanıcı
Lütfen şikayet nedeninizi seçin:
Yüklemek için tıklayın